Ties, 3 december 2009
Nederland , Baarn 10°

Wat een beestenboel

Beste luitjes,

Inmiddels is het alweer meer dan twee weken geleden dat jullie van mij bericht hebben gehad. Wegens drukte (ja, zelfs op een vakantie is dit mogelijk) is het er niet eerder van gekomen om jullie een update te geven. Hoog tijd dus om daar verandering in te brengen.

Laat ik beginnen bij 18 november. Dat zou het begin worden van mijn laatste trip. Liza, Laura (een vriendin van haar) en ik reisden af naar Johannesburg, waar we twee nachten bij Andrea en haar vriend Luke zouden doorbrengen. Dat bleek achteraf meer dan genoeg, want Jo’burg is niet om over naar huis te schrijven. Kilometers voordat je de stad binnen rijdt, beginnen de files en pas 200m voor je huis kun je eindelijk het gaspedaal weer eens intrappen. Daarnaast is er vrijwel niets te beleven, helemaal niet met het weer wat wij er hadden. 7gr heb ik op de thermometer geconstateerd. Dat was toch niet waarvoor ik naar Zuid-Afrika gekomen was.
De dag erop heb ik een bezoek gebracht aan het Apartheid Museum. Om de bezoeker een indruk van die wrede tijd te geven, was er een ingang voor blanken en een ingang voor zwarten. Eigenlijk ongelooflijk dat het destijds zo werkte. Nog steeds trouwens zie je de sporen van de scheiding tussen blank en zwart nog wel in de dagelijkse samenleving terug.

Na een nachtje slapen vertrokken we richting het oosten van het land. Via Middelburg en Belfast (het lijkt om, maar het lag toch echt op de route) kwamen we aan in Crystal Springs Mountain Lodge, gelegen op de top van Robber’s Pass, waar we voor een week een huisje hadden gehuurd. Waarschijnlijk was het laatste deel van de reis ernaartoe prachtig, ware het niet dat de mist en de regen ons onthield van ook maar enig uitzicht.

De volgende dag was het weer nog steeds niet je van het. We besloten een bezoek te brengen aan Pilgrim’s Rest, een klein dorpje dat verklaard is als nationaal monument i.v.m. haar goudmijngeschiedenis. Erg ouderwets en authentiek dus. Leuk om te zien. Aan het eind van de dag klaarde het wat op en hebben we een “gamedrive” gemaakt in het natuurreservaat dat aan ons bungalowpark grensde. Prachtig om die dieren weer van zo dichtbij te bewonderen.

De volgende ochtend vroeg weer vele dieren gespot in het reservaat. En omdat het weer goed was, hebben we een deel van de Panoramaroute gereden, een autotocht met verschillende uitzichtpunten. We passeerden The Pinnacle, God’s Window en Wonder View en reden langs twee grote watervallen: de Lisbon Falls en de Berlin Falls. Vervolgens stopten we bij Bourke’s Luck Potholes, waar grappig genoeg de rivieren Treur en Blyde elkaar ontmoeten. Zand en stenen in dit water hebben een soort ronde gaten in de rivierbedding geschuurd. Erg apart om te zien. Hierna reden we langs de Blyde River Canyon (de op twee na grootste canyon van de wereld) naar het laatste en indrukwekkendste uitzichtpunt: de Three Rondavels (zie foto’s voor nadere toelichting).

De beste tijd van de dag om dieren te spotten is ‘s ochtends vroeg of aan het eind van de middag. We vertrokken de 23e dan ook vroeg, want we hadden het Krugerpark op de planning staan. We hebben die dag enorm veel dieren gezien. We besloten om een nachtje over te blijven, zodat we een nachtsafari konden maken. Dit stelde ons in staat heel andere dieren te zien. We bleken geluk te hebben, want naast bushbaby’s (of galago’s: een soort nachtaapjes), genetkatten en een Afrikaanse wilde kat zagen we een luipaard vlak voor onze auto de weg oversteken. Schitterend. Die nacht hoorden we vanuit onze tent ook nog hyena’s huilen (ik dacht eerlijk gezegd dat het Liza in haar slaap was, maar ze wist mij ervan te overtuigen dat het toch hyena’s waren).
Na een korte nacht stonden we als echte fanatiekelingen om 5 uur alweer naast ons bed om verder te reizen. Vanaf ons overnachtingskamp Skukuza reden we naar Satara, wat iets onder het midden van Kruger ligt. Van daaruit reden we richting Orpen, vanwaar we het Krugerpark achter ons lieten. We hebben nog niet half van het park gezien, want het is ongeveer half zo groot als Nederland en bij een snelheid van 30km/u kom je niet ver. Ik heb me trouwens enorm verbaasd over het sterk wisselende landschap dat je in Kruger ziet.
In verband met het mooie weer besloten we via de Abel Erasmus Pass nogmaals door de Blyde River Canyon te rijden. Uiteindelijk waren we om 17u weer in ons chaletje, na dus een rit van twaalf uur. Maar de lange zit was de moeite waard.

De dag erna hebben we rustig aan gedaan. Ik heb een flinke wandeling gemaakt in de ochtend langs schreeuwende bavianen en herriemakende waterbokken. ’s Middags hebben we bij het zwembad vertoefd en aan de eind van de dag hebben we daar een heerlijke braai gehouden. Afrikaanser kan het niet.

De ochtend erop pakten we onze spullen bijeen om terug te reizen naar Jo’burg. Opeens begon één van de dames te gillen. Ze had een schorpioen gespot. Laura stond binnen een oogwenk op het bed en ik kwam natuurlijk met camera en al aangespurt. Op aandringen van de dames heb ik hem maar snel naar buiten gebracht. Marisa, klinkt dit bekend voor je in de oren?
Via Dullstrom, een op het oog Canadees dorpje, reden we weer terug. Na weer een nachtje slapen op de bank bij Andrea en Luke thuis was de farm onze volgende stop.

Diezelfde middag heb ik nog even een spoedrondleiding gehad in het overheidsziekenhuis Edendale in Pietermaritzburg, waar Dave (de vriend van Liza) zijn co-schappen loopt. Wat een schril contrast met het privéziekenhuis waar Rob opereert! Het deed me even denken aan Suriname, hoewel dit misschien nòg wel schrijnender was. Gigantische zalen, een lift die amper gebruikt wordt in verband met de kans op TBC, vrouwen en mannen strikt gescheiden (volgens Dave zijn de mensen hier net konijnen…), alleen maar zwarte patiënten en alleen maar blanke doktoren. Dit laatste resulteerde in het feit dat er al snel een zwarte zuster naar mij toe kwam lopen met een vraag over een patiënt. Vanwege mijn huidskleur dacht ze dat ik er verstand van zou hebben. Na een korte blik in de status en wat adviezen over medicijnen en injecties van mijn kant vervolgde ze haar weg. Althans.. deze gedachte schoot kort door mijn hoofd. Ik heb haar toch maar uitgelegd dat ik net 5 minuten binnen was en de ballen verstand heb van dit soort problematiek.
Erg interessant was ook de (gedateerde) afdeling fysiotherapie, waar ze enorm blij waren met een of ander gloednieuw heet bad voor hotpacks. Ik heb hen maar niet verteld dat ze dat onding net zo goed uit het raam kunnen gooien (Joey, dat zwijgen heb ik van jou geleerd). Toen de therapeuten vervolgens vertelden dat ze elke dag UNO (nee, ik wordt niet betaald voor deze reclame) spelen om de dag vol te maken, besloten Dave en ik maar weer verder te lopen.

Vrijdagavond was ik weer in Durban, waar ik mijn afscheidsdiner met Steph, haar vriend Luke en hun vrienden Nick en Tash “gevierd” heb. Afgelopen zaterdag vroeg Luke mij nog even mee te gaan jetskiën. Stuiterend over de golven van de Indische Oceaan: wat een leuke afsluiting! Even leek het erop of de auto met de trailer op de terugweg vast kwam te zitten in het zand, maar gelukkig konden we toch op tijd weer thuis zijn voor mijn vlucht. Afgelopen zondag kwam mijn avontuur tot een eind, toen ik rond 13u landde in Düsseldorf.

Op dit moment zit ik met verkleumde handen achter mijn laptop in Baarn. Met weemoed denk ik terug aan de heerlijke vakantie die ik heb gehad en de tijd die is omgevlogen. Zaterdag zat ik nog met 26 graden op het zonovergoten strand van Durban en gisteren fietste ik met temperaturen rond het vriespunt weer naar mijn werk. Een cultuurshock is nog licht uitgedrukt…

Mag ik jullie tot slot bedanken voor alle reacties en blijken van medeleven? Het was elke keer weer leuk om wat uit Nederland te horen.

The End!

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl